เปิดอ่านบล็อก

เด็กๆ มัธยมขึ้นเต็มคันรถเลยเฟร้ยยย
เสียอย่างเดียว เป็นม.ต้น แต่ไม่เป็นไร อิอิ..

เราก็เลิกมองวิวนอกหน้าต่าง มองเด็กๆ ดีกว่า ฮิฮิ เด็กพวกนี้มันก็นั่งนิ่งกันเหลือเกิน (ถ้าเป็นเด็กๆ บ้านเราคงเมาท์แตก) บางคนก็แอบหลับบ้าง แต่มีน้องคนนึงที่หน้าตาดีสุดในโบกี้ ก็เลยมองแก้เซ็งซะ แต่ละคนคิ้วโก่งเป็นเส้นเชียว แล้วก็จะชอบใช้กระเป๋าเงินใบใหญ่ๆ (เหมือนกระเป๋าเงินผู้หญิงอ่ะ) เสียบเอาไว้กระเป๋ากางเกงหลัง

น้องหล่อแบบ Close Up.. (อย่าหาว่าโรคจิตเลย คือมันไม่มีอะไรถ่าย)
ส่วนน้องข้างๆ แม้จะสกินเฮด แต่สังเกตว่าคิ้วโก่งบางเชียว

เด็กๆ ลงพร้อมกับเราที่สถานี Ueno-shi แล้วก็เดินไปไหนไม่รู้ ไม่ค่อยได้ดูแล้ว เดินหาแผนที่แล้วหาโรงแรมดีกว่า จะได้เอากระเป๋าไปฝากแล้วไปเที่ยวต่อ เดินหาโรงแรมอยู่พักนึงก็เจอ วันนี้เป็นวันที่นอนโรงแรมที่ดีที่สุดในทริปนี้เลย เพราะเคยจะจองเรียวกัง ปรากฎว่าเจ้าของเค้าเห็นว่าเป็นชาวต่างชาติ เค้าเลยปฎิเสธไป ขนาดบอกว่า (พอ)พูดภาษาญี่ปุ่นได้ เค้าก็ยังไม่ยอม อะไรกันเนี่ย.. (รู้สึกเหมือนถูกรังเกียจยังไงไม่รู้แฮะ) ก็เลยต้องเลือก Plan B คือ นอนโรงแรม โอเค๊~~ ไม่มีปัญหา~~

เอากระเป๋าไปฝาก จ่ายเงิน รับกุญแจมาเรียบร้อยแล้วก็ออกเดินเที่ยวกันต่อ ปราสาท Iga Ueno และ Ninja House มันอยู่ด้วยกันภายใน Ueno Park ที่มิเอะนี้ซากุระก็ยังไม่บาน เดินไปก็จะเห็นแต่ดอกตูมๆ ใกล้บาน แต่ไม่บานสักที

เข้าไปข้างในจะเห็นร้านขายของที่ระลึกร้านแรก และมีให้เช่าชุดนินจาด้วย ชุดละแค่ห้าหกร้อยใส่ได้ทั้งวัน แต่เราไม่ได้เปลี่ยน (ไม่มีเพื่อนใส่อ่ะ เขิลเป็นเหมือนกันนะ) มีเด็กๆ แต่งตัวเป็นนินจาหลากหลายสีกันเยอะแยะเลย น่ารักมากๆ เลยไปขอถ่ายรูปลูกชาวบ้านมาด้วย เค้าก็ให้ถ่าย

เด็กๆ แต่งตัวกันน่ารักมาก เจอนินจาน้อย น่ารักแทบกรี๊ด （≧▽≦）

ช่วงที่เราไปเป็นช่วง Ninja Festival พอดี เดินไปไหนก็จะมีแต่ป้ายเด็กอ้วนใส่ชุดนินจาสีเหลือง น่ารักมากๆ นินจาเมืองนี้ เป็นนินจาสายอิกะ (ชื่อก็บอก) ซึ่งเป็นสายเดียวกันกับนินจาฮาโตริที่เราๆ รู้จักกันนั่นเอง การท่องเที่ยวเมืองนี้จะดีมาก เดินไปไหนก็จะเห็นแผนที่ เดินหลงก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว

บางร้านยังไม่เปิดขายเลย ที่นี่เค้าเปิดร้านกันช๊าช้า~~

เห็นร้านเรียงรายหน้าปราสาท ก็คิดว่านั่งกินอะไรรองท้องก่อนดีกว่า เราอ่ะชอบมากเลย พวกของกินตามงานวัด หรืออาหารพื้นที่อ่ะ เห็นฮ็อตด็อกชิ้นเบ่อเร้ออันละสามร้อยเย็นก็ซื้อมากิน จริงๆ มันก็ไม่ได้อร่อยอ่ะนะ แต่ก็กินหมดแหละ แล้วก็กินไทยากิกันคนละตัว (ซึ่งก็ไม่ค่อยอร่อยอีกเหมือนกัน คิดถึงไทยากิที่ฮิเมจิอ่ะ..)

ตอนที่นั่งกินใกล้ๆ ปราสาท จะมองเห็นสนามเบสบอลของโรงเรียนม.ปลายของที่นี่ด้วย (เมืองนี้จะมีโรงเรียนประถมกับโรงเรียนม.ปลาย ส่วนโรงเรียนม.ต้นคงอยู่อีกเมืองใกล้ๆ กัน) เค้ากำลังซ้อมพอดี นั่งยองๆ กระโดดพร้อมกัน แล้วก็วิ่งๆๆ ข้างหลังเรามีศาลาใกล้ๆ ก็จะมีเด็กม.ปลายกลุ่มนึงนั่งสรวลเสเฮฮากันอยู่ แต่มองมากไม่ได้ รู้กันหมดพอดี อิอิ

ปราสาท Iga Ueno ที่มีชื่อเสียง (แต่หลังๆ ชักมองไปก็เหมือนกันไปหมดละ)
ต้องเข้าไปเดินข้างในถึงจะเห็นว่าแตกต่าง

กินเสร็จก็เข้าไปเที่ยวในปราสาท ข้าวของข้างในก็จะเป็นเครื่องใช้ของโชกุนในสมัยต่างๆ มีประวัติศาสตร์ของเมือง เจ้าเมืองเมืองนี้จะเลี้ยงนินจาไว้มากมาย มีบ้านไว้เก็บ เอ้ย ไว้ฝึกนินจา ทั้งๆ ที่ปราสาทก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย มีแค่สามชั้น (ถ้าเทียบกับปราสาทอื่นๆ ที่เห็นมา) แต่ทำไมเหมือนมีระบบป้องกันดีจัง กำแพงปราสาทที่นี่เป็นกำแพงที่สูงที่สุดในบรรดากำแพงปราสาททั้งหมด

ออกจากปราสาทเราก็ไปดูบ้านนินจา เค้าจะโชว์ว่าบ้านเจ้าเมืองเมื่อก่อน เอานินจาไปซุกซ่อนไว้ไหนบ้าง ทางเข้าออก ทางหลบหนี บรรไดลับ เต็มบ้านไปหมด บางอันเค้าก็จะให้เราลองเล่นดูด้วย (เช่น แอบอยู่หลังผนัง) แต่เค้าจะบรรยายแต่ภาษาญี่ปุ่นนะ ไม่มีเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ

ตามร่องตามหลืบก็จะซ่อนอาวุธไว้

ตามหลังคาหรือฝาบ้านก็มีช่องให้นินจาเข้าไปซ่อนได้
เค้าจะแสดงวิธีขึ้น-ลงให้ดูด้วย (แต่ที่เห็นในรูปอ่ะ หุ่นนะ)

ตามระหว่างชั้น หรือหลังกำแพงก็จะเป็นที่ซ่อนไว้แอบฟังหรือแอบดูแขกผู้มาเยือนได้ บางทีนินจาอาจจะต้องซ่อนอยู่อย่างงั้นเป็นสิบๆ ชั่วโมงหรือเป็นวันๆ เลย ออกมาจากบ้านนินจา เราก็เข้าพิพิธภัณฑ์นินจาที่อยู่ใกล้ๆ กันต่อ มันไม่ใหญ่เท่าไหร่นัก เดินแป๊บเดียวก็ทั่ว

ของฝากที่หาซื้อได้ทั่วไปของเมืองนี้ก็จะเป็นพวก ข้าวเกรียบนินจา (นินจาแอบเหน็บเก็บไว้กินยามจำเป็น) แล้วก็พวกเครื่องปั้นดินเผา ที่เค้าว่ากันว่ามีคุณภาพดีมาก ถ้วยชาเบี้ยวๆ ใบนึงก็หลายพันเยน ∑（￣□￣；） พวกตาไม่ถึงอย่างเราดูไม่เป็นหรอก..

ที่เอาไว้เดินบนน้ำอ่ะ ยืนบนแผ่นสี่เหลี่ยมแล้วก็เดินเหมือนรองเท้า

ข้าวสารแต่ละสีมีความหมาย ถ้าเอาต่างสีมาปนกัน ก็จะอีกความหมายนึง

หนึ่งในแพลนที่เราวางไว้ให้ตรงกับวันนี้คือ การมาดูนินจาโชว์ ซึ่งเราได้เช็ควันเวลาที่แสดงมาเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่ได้ดูจะกรี๊ดดดด ตอนที่ไปถึงแถวนั้นก็บ่ายสองกว่าๆ ต้องนั่งรออีกเกือบสี่สิบนาที รอบสุดท้ายก็คือ รอบบ่ายสามโมง..

ประตูทางเข้าชมการแสดงนินจา

นั่งรอไปก็แอบดูลูกชาวบ้านไป บางครอบครัวจะแต่งนินจากันทั้งบ้าน น่ารักจริงๆ เจอคนญี่ปุ่นเดินมา สงสัยได้ยินเราพูดไทยกับเพื่อน หันหน้ามายิ้มให้ โค้งหัวแล้วบอกว่า "สวัสดีค่ะ" เราก็ยิ้มให้แล้วโค้งหัวตอบ แล้วก็ถามกลับไปภาษาญี่ปุ่น "คนไทยเหรอคะ?" (ไม่รู้ว่าถามไปทำไมเหมือนกัน รู้อยู่แล้วว่าเป็นคนญี่ปุ่น แล้วยังถามเป็นภาษาญี่ปุ่นอีกกรู..) เค้าก็บอก "เปล่าค่ะ" แค่นั้นแหละ.. จบข่าว..

ในที่สุดก็ใกล้เวลาบ่ายสาม นักแสดงคนนึงก็ออกมาเปิดประตู เก็บเงินค่าดูโชว์เพิ่มคนละสองร้อยเยน (ถูกจัง ถูกกว่าไอ้ไส้กรอกไม่หร่อยนั่นอีก ) แล้วเราก็เข้าไปนั่งรอ สักพักคนก็เต็ม นักแสดงก็เริ่มแสดง เราซึ่งคาดว่า คงถ่ายรูปไม่ทันเป็นแน่ ก็เลยเปลี่ยนเป็นอัดวีดีโอแทน

จริงๆ ถ่ายวีดีโอไว้ด้วย แต่ยาวมากๆ จะอัพโหลดให้ใหญ่ไป ตั้งหลายเม็กแหนะ

นักแสดงโดยหลักจะมีอยู่สามคน คือคุณ Hanzo, Masanosuke และ Tomonosuke เป็นทีมชื่อว่า Ashura เค้าแสดงขำอ่ะ (ให้เด็กดูด้วยแหละ) มีแสดงการใช้ดาบ ใช้เคียว ใช้ดาวกระจาย ตัดฉับๆๆๆ แล้วก็สู้เป็นคู่ ตอนแรกหวังว่าจะได้ดูประมาณวิชาตัวเบา วิชาล่องหนอะไรงี้เหมือนกัน แต่ไม่มีอ่ะ (คงจะทำไม่ได้มั๊ง) แต่ทีมนี้เป็นทีมที่ไปออกแสดงตามที่ต่างๆ ด้วย บางทีค่ายหนังก็มาติดต่อไปแสดง ไปออกโชว์ให้ NHK อะไรประมาณนี้

แสดงเสร็จก็ให้คนดูลองขว้างชูริเคน (ดาวกระจาย) โดยเสียค่าขว้างคนละสองร้อยเยน เราก็เลยลอง ขว้างห้าอัน โดนแผ่นวางเป้าอันเดียว (ซึ่งก็ไม่ไดนเป้าอยู่ดี) ยากแฮะ.. สงสัยจะไม่รุ่งทางนินจา..

รอบๆ สวน Ueno นี้ก็มีสถานที่น่าสนใจอีกสองสามที่ เราเดินไปได้สักพักก็ออกจากสวน ไป Danjirin Museum ดีกว่า ในนั้นจะเก็บอุปกรณ์ต่างๆ รวมทั้งประวัติของเทศกาล 上野天神秋祭 (Ueno Tenjin Matsuri) ซึ่งเป็นเทศกาลชื่อดังประจำปีของเมืองนี้

รถที่ใช้แห่ ของจริงใหญ่มากเลยนะ ใช้กี่คนแบกฟระเนี่ย

เทศกาลนี้จะจัดขึ้นประมาณวันที่ 23-25 ตุลาคม อยากเห็นเหมือนกันนะ (เป็นพวกชอบงานเทศกาลกับงานวัด) แต่คงไม่มีโอกาสได้มาอีกกระมัง.. มั๊งง..

เดินออกจากพิพิธภัณฑ์ก็เดินไปเรื่อยเปื่อยแล้ว เมืองนี้ดีจริงๆ สถานที่น่าสนใจส่วนใหญ่อยู่ในละแวกเดียวกัน มีวัดอีกมากมายอยู่รอบนอกเมือง แต่เราไม่ไปหรอก เก็บแรงไว้เดินต่อพรุ่งนี้ดีกว่า แต่ก่อนกลับก็เดินแถวๆ นั้นแหละ มีวัดอยู่สองสามแห่งให้ไปเยี่ยมชม ต้องแวะกราบไหว้ซะหน่อย..

วัดแห่งหนึ่งมีรูปปั้นวัวเต็มไปหมด

นี่คือร้านน้ำชาแหละ ข้างในจะมีทายาทหนุ่มตระกูลชงชาอันเก่าแก่หรือไม่?!?! （≧▽≦）
คิดไปเรื่อย.. คนเรา

เมืองนี้เป็นเมืองที่สนับสนุนการท่องเที่ยวสุดๆ ไม่แค่เดินไปไหนก็มีแผนที่ แต่ตามร้านต่างๆ จะมีหุ่นนินจาติดห้อยบนหลังคา ร้านขายเครื่องนอนก็มีนินจานอนอยู่บนเตียง ร้านอาหารก็มีนินจาแอบอยู่ข้างประตู ปั้มน้ำมัน Shell ยังมีนินจาไต่เชือกอยู่ข้างป้าย

นินจามาทำอะไรแถวปั้มน้ำมัน ∑（￣□￣；）

ก่อนกลับเพื่อนแวะซื้อขนมที่ร้านขายของฝากแถววัด ได้ชิมวุ้นถั่วแดงเข้าไปหนึ่งคำ ถึงกับดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ท.. ทำไมมันอร่อยอย่างงี้ มันแค่วุ้นไม่ใช่เหรอ อร่อยมากกกก แต่จะซื้อกลับก็.. ถ้าไม่ทนไม่ไหวกินหมดก่อน มันก็คงเสียก่อนได้เอากลับบ้านอ่ะนะ

กลับถึงห้องห้าโมงครึ่งกว่าๆ รอไปสักพักก็ชวนเพื่อนไปทานอาหารเย็นดีกว่า พรุ่งนี้ต้องแบกเป้เที่ยว ต้องเอาแรงไว้ก่อน นอนเร็วๆ จะได้รีบตื่น วันนี้ยังไงก็ต้องกินเนื้อที่มีชื่อให้ได้ ที่ Iga Ueno ก็มีเนื้อที่มีชื่อของตัวเองเหมือนกัน อยากกินเนื้อในร้านแบบญี่ปุ๊นนญี่ปุ่นที่ดูมีชื่อเสียงอ่ะ (อ่านไม่ค่อยออกแล้วยังเลือกมากอีกกรู~~) แต่เดินเท่าไหร่ก็ไม่เห็นเข้าสเป็ค (เดินผิดโซนป่าววว) ในที่สุดก็ต้องตายรัง ห้องอาหารของโรงแรม..

เห็นโฆษณาหน้าร้านตั้งแต่มาแล้วแหละ แต่เก็บไว้เป็น Plan B ไม่คิดว่าจะได้เลือก （ー＿ー；） เมนูที่แอบเล็งไว้ก็คือ ไม่เซ็ตสุกี้ ก็คงเป็นชาบูชาบู เมื่อตัดสินใจกลับมาตายรัง แล้วจะรอช้าอยู่ทำไม เดินเข้าร้านไปเลย เด็กๆ มัธยม(ต้น)อีกแล้วครับท่าน สงสัยมาแข่งกีฬากระชับมิตร นั่งกินสุกี้หม้อส่วนตัวกันอยู่เป็นแถว หันมามองของแปลกอีกแล้ว..

ร้านนี้อาจจะดังกว่าที่คิด มีคนเข้าร้านเยอะมาก เข้ามาไม่ขาดสายเลย เพื่อนเราทานเนื้อไม่ได้ เราก็เลยต้องโซโล่คนเดียว สั่งชุดชาบูไป (เห็นเด็กๆ กินชุดสุกี้แล้ว สงสัยเราจะไม่อิ่ม..) ราคาสามพันกว่าเยน แล้วก็สั่งสาเกที่มีชื่อเสียง (พนักงานโฆษณาว่างั้น) มาแก้วนึง

เนื้ออิกะที่มีชื่อเสียง มาในจานพร้อมลงหม้อชาบูชาบู

พนักงานยกจานเนื้อออกมา พร้อมอธิบายส่วนประกอบนั่นนี่ เนื้อมันก็ชิ้นใหญ่นะ แล่บางๆ มีจานเล็กจานน้อยอีกนิดหน่อย เรากินข้าวไปซะเยอะ หมดหนึ่งจานก็อิ่มแล้ว พนักงานเดินแว๊บมาดูเป็นระยะๆ พอเนื้อหมด เค้าก็ยกจานไป ไม่นานก็กลับมาใหม่อีกจาน หือออ.. ไม่บอกอ่ะว่ามีสองจาน จะได้ไม่กินข้าว หรือกินน้อยกว่านี้ นี่กินไปซะเต็มสตรีมเลย เนื้อเนี่ยมันก็โอเคนะ แต่เราว่ามันไม่ค่อยมีกลิ่นเนื้อเลยอ่ะ เนื้อที่เค้าเอามาเสิร์ฟมันสดมากจนกินดิบๆ ได้เลย (เหมือนกินซาชิมิแหละ) เราก็เลยลอง มัน.. จืดๆ อ่ะ กินจานที่สองไปได้เกือบหมด เหลือสองชิ้น แทบกระอักเนื้อออกมา พนักงานก็เดินมาอีก "รับเพิ่มมั้ยคะ?" เจี๊ยกกก~~ เป็นบุฟเฟต์ก็ไม่บอก (เค้าคงบอกแหละ แกอ่านไม่ออกเอง － ก็มันไม่ได้ทับศัพท์อ่ะ) เสียดายที่สุด!!! รู้งี้ไม่กินข้าวก็ดีหรอกกกกก ธ่ออออ~~~

เมื่ออิ่มแทบนั่งไม่ได้ก็จ่ายเงินและกลับห้องไป พรุ่งนี้ต้องไปหมู่บ้านนินจาสายโคงะ ก่อนต่อไปค้างคืนที่ Hikone เพื่อไปชมทะเลสาป Biwa นอนค่ะ นอนนนน~~

เปิดอ่านบล็อก

สรุป กว่าจะออกเดินทางได้ก็เกือบเที่ยง แต่โชคดีที่โกเบอยู่ไม่ไกลจากโอซาก้า นั่งรถไฟไปไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ถึง ที่แรกที่เราไปก็คือ หาด Suma ซึ่งจะเด็กๆ วัยรุ่น (เน้น.. เด็กๆ วัยรุ่น) ทั้งหลายมักจะมารวมตัวเล่นกีฬาทางน้ำ และจับกลุ่มมีกิจกรรมกันมากมาย ไอ้เราก็.. ไหนๆ ไปซิ เผื่อเจอเด็กหนุ่มหน้าตาดีกำลังเล่นวินด์เซิร์ฟ วู้วว~~ ฝันไปนู้น

พอไปถึง.. ลมพัดเฟี้ยวววว แบบว่ามันยังหนาวอยู่อ่ะ หนาวมาก วันนี้มีแดดหน่อยแล้วนะ มันยังหนาวได้ขนาดนี้ แต่ไหนๆ ก็มาแล้วอ่ะ จะไม่ลงไปเดินก็กระไรๆ เอาซะหน่อยฟระ นู้นน มีชายใจเหล็กอยู่จำนวนหนึ่งที่ถึงหนาวยังไงก็ยังลงเล่นเซิร์ฟอย่างไม่สะทกสะท้าน วันนี้คนน้อยมากๆ (แทบไม่มีว่างั้นเหอะ) มีเด็กน่าจะซักมัธยมกลุ่มนึง มาเล่นวินด์เซิร์ฟเหมือนกัน เดินไปเรื่อยๆ ประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ถึงสวนสาธารณะใกล้ชายหาด คราวนี้มีเด็กประถมเต็มไปหมด กำลังฝึกโยธวาทิตกันอยู่ เด็กมันก็มองกันใหญ่ (สงสัยไม่เคยเห็นของแปลก) ไม่นะน้อง.. พี่ไม่ชอบเด็กประถม (อีกซักหกปี เราค่อยมาคุยกันนะ อิอิ)

เดินอีกไม่นาน เรากับเพื่อนก็ขอบายดีกว่า คนน้อยอย่างงี้ไปดีกว่า (ไม่มีอะไรเร้าใจเลย ไม่งั้นอยู่นานกว่านี้) นั่งรถไฟย้อนกลับไปสถานี Sannomiya ไป Ikuta Jinja ไปทำบุญซะหน่อย จากนั้นก็เดิน เดิน เดิน.. เดินหา China Town เดินเท่าไหร่ก็ไม่เจอ แถบ Sannomiya นี่เป็นโซนที่.. จะว่าไงดี.. ให้ความรู้สึกว่า คนที่นี่รวยมากกกก เดินไปไหนก็เจอแต่ห้างใหญ่ๆ อย่างสมมติ Marui ก็จะใหญ่ซัก WTC บ้านเรา (อ่ะ ก็ Central World ไง ทำเป็นไม่รู้จัก แหม๊~~) ทั้งแถบเลยอ่ะ แล้ว Daimaru ก็เป็นประมาณเดียวกัน Hankyu ก็เป็นตึกยาวๆ ประมาณเดียวกัน แล้วห้างก็เต็มไปหมด คนเดินถือถุงช็อปปิ้งมียี่ห้อเต็มถนน แต่งตัวหรูหรา เมืองนี้มันมีแต่คนรวยกันหรือไงเนี่ยยยย!?!?!?

สาธุ.. ขอให้โลกสงบสุข เพี้ยงงง

หลงทางอยู่นาน ถามคนแถวนั้น เค้าก็ไม่รู้ (อะไร คนแถวนี้ป่าวเนี่ย ไมไม่รู้จัก China Town) ถามไปซักห้าหกคนได้ ในที่สุดก็เดินมาเป็นป้าย Motomachi (ถ้าลงรถไฟตรงนี้จะเดินมาใกล้มาก) โอ้ววว เจอแล้วๆ เห็นประตูโคตะระจีนขนาดนี้ ไม่บอกก็รู้ว่า China Town

เดินไปด้านซ้ายจะเจอไชน่าทาวน์

อร่อยมากๆ ขอบอก

ไม่อยากบอกว่า ตั้งแต่เช้า ยังไม่ได้กินอะไรเลยอ่ะ แบบว่า หิวมากๆ เดินเข้า China Town นี่เห็นอะไรแปลกๆ ก็รีบรี่เข้าไปลองทันที (ตั้งใจจะไปกินเนื้อโกเบที่ Arima Onsen เลยต้องหาอะไรรองท้องไปก่อน) สิ่งที่ซื้อมากินอย่างแรก หน้าตาคล้ายๆ กุ้ยช่ายทอดบ้านเรา (ตอนแรกเข้าใจว่างั้น) อันละสองร้อยเยน เค้าก็ยื่นให้ อ่ะ.. เราก็ เอ๊า.. ไม่มีน้ำจิ้มเหรอเจ๊ หน้าตามันแห้งๆ อ่ะ พอกัดเข้าไปเท่านั้นแหละ หูยยยยยย อร่อยหลายยยย น้ำข้างในมันแตกในปาก (ให้ความรู้สึกเหมือนเวลากินเสี่ยวหลงเปา) มีกุ้งมีกุ้ยช่าย อร่อยมากๆ เลย ตอนไปไชน่าทาวน์ที่ Yokohama ไม่เคยเห็นเลยอ่ะ ไชน่าทาวน์ที่นี่ไม่ค่อยใหญ่เท่าไหร่นัก เดินแป๊บเดียวก็ทั่วละ ตอนนั้นก็เป็นเวลาเกือบสี่โมงเย็นแล้ว เรารีบจรลีไป Rokko ต่อเพื่อไปนั่ง Cable Car ให้ทัน

Rokko เป็นเมืองที่มีภูเขา Rokko ที่เป็นอุทธยานแห่งชาติที่ก็มีชื่อเสียงระดับหนึ่ง แต่เราไม่ได้ตั้งใจจะไปเที่ยวภูเขานี้ เราตั้งใจจะไปนั่ง Cable Car ที่นี่เพื่อไปนั่ง Ropeway ข้ามภูเขา Rokko และไปสิ้นสุด Ropeway ที่ Arima Onsen

ถึงสถานี Rokko ก็ต่อรถบัสนั่งต่อไปนานมาก แถมหนทางก็คดเคี้ยวสุดๆ นั่งๆ ไปนึกถึงตอนที่ไปเที่ยวปาย แต่ละโค้งนี้หักศอกซะหวาดเสียว แต่ที่นี่คนเค้าขับรถนุ่มนะ ไม่ทำให้รู้สึกไม่สบายอะไร มีเด็กประถมขึ้นรถอีกละ มองเรากับเพื่อนใหญ่เลย (มองทำไม.. พี่ไม่ชอบเด็กประถมอ่ะน้อง) นั่งจนสุดทางอีกแล้วครับท่าน ในที่สุดก็ถึงจุดปล่อย Cable Car เราซื้อตั๋วไปเที่ยวเดียว เที่ยวนั้นเป็นเที่ยวสุดท้ายพอดี (เวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว) รอสักพักเค้าก็ปล่อยรถ

จากในรูปอ่ะ รถมันจะแล่นถอยหลังขึ้นภูเขาอ่ะ ทำให้เราหันหน้ามองข้างล่างตลอดเวลา น่ากลัวอิ๊บอ๊าย นั่งไปเท่าไหร่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะถึงสถานีปลายทางซะที อากาศก็หนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ (ก็ขึ้นภูเขานี่) ตอนนั้นไม่ค่อยมีความสุขซักเท่าไหร่ คิดแต่ว่า สายเคเบิ้ลมันคงแข็งแรงดีใช่มั้ยวะเนี่ย กรูจะได้ไปแช่น้ำแร่มั้ยเนี่ยยยย

สถานีต้นทางที่ Rokko

คิดงั้นอยู่ครึ่งชั่วโมงก็มาถึงสถานีปลายทางจนได้ เฮ้อออ.. อากาศหนาวอ่ะ เราต้องไปรอรถบัสอีกแล้ว เพื่อไปขึ้น Ropeway ที่อยู่ไกลออกไป นั่งไปถึงก็ได้ขึ้นในทันที ครั้งนี้เป็น Ropeway ที่นั่งนานที่สุด （≧＿≦） แม่เจ้า.. ขอนั่งแค่ครึ่งราคาได้ไหมเนี่ย เมื่อไหร่มันจะถึงวะ.. บ่นไปพร้อมถ่ายรูปไปจนถึงสถานีจนได้ เย้~~

สถานีปลายทางที่ Arima Onsen

Arima Onsen หนาวมาก มันเป็นเมืองที่มีหุบเขาล้อมรอบอ่ะ ลมพัดฟิ้วๆ มองออกไป สงบนิ่ง.. ทำไมไม่มีอะไรเล๊ยยยย รถบ้งรถบัสก็ไม่มี แล้วชั้นจะไปต่อยังไง ยังไปยืนโง่แถวสิ่งที่น่าจะเป็นป้ายรถบัส ยืนเป็นสิบนาที หนาวก็หนาว ในที่สุดต้องซมซานกลับมาที่สถานี ถามเจ้าหน้าที่ว่า จะไป 銀の湯 (Gin no Yu) ไปยังไง เค้าก็ให้แผนที่แล้วก็บอก เราต้องเดินไปตามทาง ห๊าา!! ∑（￣□￣；） เดินไป?? นี่มันภูเขาไม่ใช่เร๊อะ ต้องเดินลงไปถึงตีนเขาเลยงั้นหรือนี่!!!

แต่จะให้ทำไงอ่ะ มันก็ต้องเดินอ่ะ ท้องฟ้าเริ่มมืดลงๆ ต้องรีบเดินอีกกรู.. แต่โชคดีอยู่อย่าง แผนที่ที่นี่จะทำดีมาก ขนาดโค้งกี่โค้ง มีซอกตรงไหน บอกหมด (ตอนแรกก็ไม่กล้าเดินเหมือนกัน กลัวหลงทาง) เดินประมาณครึ่งชั่วโมง อ๊ะ.. นั่นๆๆๆๆ เห็นแล้ว เหมือนในรูปเลย 銀の湯!!! สถานที่นี้คือ โรงอาบน้ำแร่สาธารณะที่มีชื่อเสียงมากที่หนึ่ง จะมีแร่ต่างๆ เช่น กรดคาร์บอนิกและเรเดียม (มันว่างั้น แต่มันไม่เป็นอันตรายกับเราใช่ไหม ขอแค่นั้นแหละ) เราเดินมาเพื่อ "ดู" เฉยๆ จริงๆ เพราะถ่ายรูปเสร็จก็เดินต่อเลย ตามหา 金の湯 (Kin no Yu) ดีกว่า เป้าหมายเรา

เมือง Arima นี่เราว่าน่ารักมากเลยนะ เพราะเป็นเมืองที่อยู่ในหุบเขา บ้านช่องจะเล็กๆ และลดหลั่นเป็นชั้นตามลักษณะภูเขา ถนนก็จะเล็กๆ ขนาดแค่สี่คนเดินหน้ากระดาน (แต่ขอโทษ.. รถเข้าได้นะเนี่ย) มันดูสวยมากเลยอ่ะ เป็นเมืองที่ประทับใจที่สุดในทริปนี้เลย ถ้าเราได้กลับมาแถบคันไซอีก จะมาค้างที่เมืองนี้ซักสองสามวัน ♡♡♡

Kin no Yu

แล้วก็เดินมาถึง 金の湯 จนได้ ที่นี่เค้ามีให้แช่เท้าฟรีด้วย เพื่อนเราไม่ยอมลงแช่ออนเซ็น แต่เรายังไงก็ต้องลง คราวก่อนไป Hakone ก็ไม่ได้ลงทีนึงละ (แต่ตอนนั้นมีแช่ไวน์ แช่กาแฟ กับแช่ชาเขียวแทน ก็เลยโอเค มันใส่ชุดว่ายน้ำลงได้ เพื่อนเลยยอมลง) เพื่อนเลยบอกให้เราไปเถอะ จะรออยู่ข้างล่างนี้แหละ จริงๆ ก็ไม่อยากเข้าคนเดียวอ่ะนะ กลัวทำตัวไม่ถูก

จ่ายเงิน 650 yen ไปก็ได้กุญแจล็อกเกอร์มา ผ้าเช็ดตัวก็ไม่มี (ไม่ใช่ฟิตเนสนะ) เราก็เดินขึ้นชั้นสอง เข้าฝั่งหญิงไป ยืนหันซ้ายหันขวาอยู่พักนึง อยู่ๆ ก็มีคนเปิดประตูออกมาจากห้องแช่ ด้วยเรือนร่างที่เปลือยเปล่า.. ∑（￣□￣；） เจี๊ยกกกก~~ เอางี้เลยเรอะ?! โอเค๊~~ เรื่องไร้ยางอายดิชั้นก็ไม่แพ้ใครเหมือนกั๊นนน ว่าแล้วก็.. ผลุ่บผลั่บ.. (ติดเรทไหม ฮะๆ) แล้วก็เดินเข้าห้องแช่เลย

จำได้ว่า ขั้นตอนแรกต้องอาบน้ำล้างตัวก่อน และต้องนั่งอาบให้เรียบร้อย พยายามไม่ให้น้ำกระเด็นถูกคนอื่นที่อยู่ใกล้ เดี๋ยวจะเป็นการเสียมารยาท (ท่องมาว่างี้) เราก็อาบๆ พร้อมมองคนอื่นด้วยความไม่เคย(เห็น) มีคนแก่เต็มเลยอ่ะ ไม่ค่อยมีสาวๆ (ไอ้หนุ่มๆ อ่ะ ไม่มีอยู่แล้ว ห้องแช่แยกชายหญิง) อาบเสร็จก็เดินไปใช้เท้าจิ้มๆ (เสียมารยาทป่าวฟระ) ย้ากกกก~~ ร้อนจิ๊บบบ มองไป 44 องศา แล้วมันมีอีกบ่อ 42 องศา.. เอาข้างๆ ดีกว่าฟร่ะ

เรื่องอาบน้ำร้อนอ่ะ เราชอบอยู่แล้ว 42 องศาก็เลยค่อนข้างโอเค แต่แช่ๆ ไปซักสิบหรือสิบห้านาที ผิวมันไม่โอเคด้วยอ่ะ เดินขึ้นมาจะอาบน้ำเย็น ตัวแดงงงงง หน้าก็แดง ร้อนจนแทบทนไม่ไหว ต้องเดินออกมาตากแอร์ข้างนอก (เป็นพวกทนความร้อนมากๆ ไม่ได้ พาลจะเป็นลมเอา กลัวเดี๋ยวไม่มีคนเก็บ) ก็มีนักท่องเที่ยวญี่ปุ่นกลุ่มนึงเฮโลเข้ามา แล้วก็เข้าไปแช่ ตอนแรกเราว่าจะเลิกแช่ พอดีมีผู้หญิงวัยรุ่นๆ หน้าตาดีเข้ามา เราก็เลยกะจะขอดูหุ่นหน่อยซิ อิอิ (เอามาเล่าอีกกรู ไม่อายเล๊ยยย)

อย่าเข้าใจผิดนะ พ่อแม่พี่น้อง.. เราไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่อยากเห็นว่า คนสวยๆ เนี่ย ซ่อนรูปหรือเปล่า (เคยสงสัยมานานแล้ว) พอตัวหายร้อนแล้วก็เข้าไปแช่อีก แช่อยู่นานจนคิดว่า กรูจะเป็นลมอยู่แล้ว เจ๊ๆ ทั้งสามก็ไม่เข้ามาซักที （ー＿ー；） จนไม่ไหวแล้วว้อยย ไปดีกว่ากรู~~ ก็เลยเดินไปอาบน้ำเย็นอีกรอบ พอจะเดินออกไป เจ๊ๆ ก็เดินเข้ามาพอดี คนแรก.. หือออ์~~ ... ง่า.. เค้า.. เค้าคงท้องมั๊งงงง คนที่สองและคนที่สามตามเข้ามา อืมม.. ก็โอเคอ่ะ ไม่ได้ท้อง เอ้ย ไม่ได้ซ่อนรูปอะไร แค่นั้นแหละ สบายใจละ.. แล้วเราก็รีบออกไป

ถ่ายบนสะพาน มีแสงไฟตอนกลางคืน สวยมากๆ เลย

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาก็เดินดูเมืองเค้าอีกหน่อย มันสวยจริงๆ สวยมากๆ สวยสุดๆ ต้องมาดูเองอ่ะ เมืองมันเล็กๆ เงียบๆ สวยๆ หนาวๆ ได้อาบน้ำแร่ร้อนๆ ออกมา มันรู้สึกดีจริงจริ๊งงงงง~~ จริงๆ อยากกินอาหารเช้า+เที่ยง+เย็นที่นี่ อยากกินเนื้อโกเบแต่เดินไปไหน เหมือนไม่เห็นร้านที่ดูจะมีเนื้อโกเบ มีแต่ร้านธรรมดาๆ แล้วตอนนั้นมันก็ดึกแล้วด้วยแหละ ในที่สุด เราก็เลยต้องอดกิน ต้องนั่งรถไฟกลับโอซาก้าเลย

รสชาติใช้ได้นะ ลุงเจ้าของร้านก็ใจดี

นั่งนานมาก แถมตอนกลับมาเดินหลงทางอีก กว่าจะได้กลับมาแถวโรงแรม (เป็นวันแรกที่เดินหลงทาง หาทางกลับโรงแรมไม่เจอ เศร้า~~) ทั้งหิวทั้งเหนื่อยแทบร้องไห้ พอเข้าใกล้โรงแรม ก็เห็นร้าน Okonomiyaki เข้า ก็เลยแวะ (โอซาก้าดังเรื่อง Takoyaki กับ Okonomiyaki) ก็สั่งโอโคโนมิยากิ แล้วก็เนื้อผัด แล้วก็ยากิโซบะ ซึ่งก็เยอะนะ แล้วเราก็สั่งสาเกร้อนมากินอีกขวด เจ้าของร้านต้องคิดแน่เลยว่า นังผู้หญิงสองคนนี้กินหมดกันได้ยังไงฟระ ตบท้ายด้วยไอศกรีมอีกคนละถ้วย.. เฮ้อออออ.. ค่อยยังชั่วววว

กลับไปถึงรีบเก็บข้าวของ พรุ่งนี้ต้องออกแต่เช้า เพื่อไป Iga Ueno เพื่อไปหมู่บ้านนินจา!!!!